بنام غنی
آیه ۹۲ سوره بقره:"از اون چیزی که دوست دارید،به دیگران انفاق کنید..."
خیلی نکته های ناب می شود از این آیه برداشت کرد که خدا چقدر بفکرمونه،که چقدر خاطر ما رو می خواد،چقدر......
نمی خوام بگم که انفاق از چه ریشه ای در زبان عربی درست شده و حرف هایی از این دست....
آیا تابحال به این فکر کرده ایم که اصلا چرا انفاق می کنیم؟
عده ای برای رفع تکلیف دینیشان(به قول خودشان) انفاق می کنند عده ای برای اینکه به دیگران ثابت کنند که نیکوکارند و عده ای هم چیزی جز رضای خدا را در انفاق نمی طلبند و خالصانه از آن چیزی که با جهد و تلاش بدست آورده اند با اینکه خیلی آن را دوست دارند،انفاق می کنند.
کی حاظر می شه از سرمایه ای که با جون کندن و سختی زیاد بدست آورده، و اونو خیلی هم دوست داره،به دیگری انفاق کنه؟
واقعا کسی هست که در عنفوان جوانی،خواسته ها و آرزو هاش رو بذاره کنار،مقامش و نقابش رو بذاره کنار و بره قاطی عده ای بشه که در راه خدا و برای برقراری عدالت می جنگند؟
اگه کسی هست درود بر او......
بیاید معنای واقعی و ناب نیکوکاری رو خراب نکنیم.چیزی رو که مازاد بر احتیاجمونه رو میدیم به عده ای نیازمند و اونوقت فکر می کنیم که بمعنای واقعی نیکوکاریم. ---- همینکه به عده ای کمک کردیم خودش کلی ارزش داره ولی این نیکوکاری نیست.
نیکوکار کسیست که تکه ای از خود می کند و فقط در ازای خشنودی خدا(نه منتظر دعا شدن) آن را به نیازمندی می دهد.....همین.
